Uroczystość śś. Apostołów Piotra i Pawła — plan dnia


29 czerwca Kościół wspomina świętych Apostołów Piotra i Pawła, gorliwych Apostołów Chrystusa, filary Kościoła w Rzymie, a dla naszego opactwa i parafii: patronów. Celebrację ich uroczystości rozpoczniemy pierwszymi Nieszporami w kościele klasztornym. Zapraszamy do zapoznania się z harmonogramem liturgii.

28 czerwca

17:00 — I Nieszpory pontyfikalne (łac.)
19:30 — Wigilie (Godz. czyt. w j. pol.) i Kompleta (łac.)

29 czerwca

07:30 — Jutrznia pontyfikalna (łac.)
12:50 — Modlitwa południowa (pol.)
17:00 — II Nieszpory pontyfikalne (łac.)
18:00 — Msza św. pontyfikalna koncelebrowana

20:30 — Kompleta (łac.)

Zachęcamy też do przypomnienia sobie homilii papieża Benedykta XVI, wygłoszonej w benedyktyńskiej bazylice św. Pawła za Murami w czasie I Nieszporów uroczystości śś. Piotra i Pawła, w roku 2007:

Według bardzo starej tradycji, sięgającej czasów apostolskich, nie opodal tego miejsca doszło do ich ostatniego przed męczeńską śmiercią spotkania; uścisnęli się i jeden drugiego pobłogosławił. Na głównym portalu tej bazyliki są przedstawieni razem w scenach ukazujących ich męczeństwo. A zatem od samego początku w tradycji chrześcijańskiej Piotr i Paweł byli uważani za nierozdzielnych, choć każdy z nich miał do spełnienia inną misję: Piotr jako pierwszy wyznał wiarę w Chrystusa, a Pawłowi dane było zgłębić jej bogactwo. Piotr założył pierwszą wspólnotę chrześcijan pochodzących z narodu wybranego, Paweł stał się apostołem pogan. Obdarzeni różnymi charyzmatami, służyli tej samej sprawie: budowie Kościoła Chrystusowego. W Godzinie Czytań liturgia proponuje nam do medytacji znany tekst św. Augustyna: «W jednym i tym samym dniu czcimy męczeństwo dwóch Apostołów. Oni także stanowili jedno. Chociaż cierpieli w różnych dniach, stanowili jedno. Piotr wyruszył pierwszy. Za nim podążył Paweł. Obchodzimy dziś uroczystość Apostołów uświęconą ich własną krwią» (Disc. 295, 7. 8). Natomiast w komentarzu św. Leona Wielkiego czytamy: «Nie powinniśmy sądzić, że ich zasługi i cnoty, większe niżby się wydawało, mogły ich przeciwstawić czy podzielić. Wybór bowiem ich zrównał, trud upodobnił, a koniec ich sprawił, że stali się tacy sami» („In natali apostol.”, 69, 6-7).

W Rzymie owa więź, która połączyła w misji Piotra i Pawła, od pierwszych stuleci nabrała bardzo szczególnego znaczenia. Jak mitycznym braciom Romulusowi i Remusowi przypisywano założenie Rzymu, tak Piotra i Pawła uważano za założycieli Kościoła w Rzymie. Tak mówi św. Leon Wielki zwracając się do Miasta: «Oni są twymi świętymi ojcami, twymi prawdziwymi pasterzami, którzy, abyś stało się godne Królestwa niebieskiego, budowali o wiele lepiej i z większym powodzeniem niż ci, którzy starali się położyć pierwsze fundamenty pod twoje mury» („Homilie”, 82, 7). Choć jako ludzie różnili się, a stosunki między nimi nie były wolne od napięć, Piotr i Paweł jawią się jako założyciele nowego miasta, jako konkretny przykład nowych i prawdziwych relacji braterskich, które stały się możliwe dzięki Ewangelii Jezusa Chrystusa. Z tego względu można by powiedzieć, że Kościół w Rzymie świętuje dziś dzień swych narodzin, bo obaj Apostołowie położyli jego fundamenty. Ponadto dziś Rzym pełniej zdaje sobie sprawę, jaka jest jego misja i na czym polega jego wielkość. Św. Jan Chryzostom napisał, że «nawet niebo rozpromienione słońcem nie jest tak wspaniałe jak miasto Rzym, z którego na cały świat rozchodzi się blask tych rozpalonych pochodni (Piotra i Pawła) (…). Dlatego właśnie kochamy to miasto (…) ze względu na te dwa filary Kościoła (Komentarz do Listu do Rzymian, 32).

 

Drodzy bracia i siostry, jak w początkach, tak i dziś Chrystus potrzebuje apostołów gotowych poświęcić samych siebie. Potrzebuje takich świadków i męczenników jak św. Paweł — niegdyś zawzięty prześladowca chrześcijan; kiedy na drodze do Damaszku upadł na ziemię, oślepiony Bożym światłem, bez wahania przeszedł na stronę Ukrzyżowanego i konsekwentnie poszedł za Nim. Żył i pracował dla Chrystusa; dla Niego cierpiał i umarł. […] Jakże aktualny jest dzisiaj jego przykład! Niech on nas prowadzi i strzeże, pomagając nam nadal dążyć z pokorą i szczerze do pełnej jedności wszystkich członków mistycznego Ciała Chrystusa. Amen!

źródło: Opoka